Software torrents
Armenian (Հայերեն)Russian (CIS)English (United States)
 

20-22 մայիսի 2008թ. N39(127)
"ԻՍԿԱԿԱՆ ԻՐԱՎՈՒՆՔ" ՕՐԱԹԵՐԹ
"ԼՏՊ-Ի ԶԱՐՄԻԿԸ ՉԻ ԿԱՏԱՐԵԼ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ, ՈՐԸ ՀԻՄՔ Է ԱՇԽԱՏԱՆՔԻՑ ԱԶԱՏԵԼՈՒ"

ՀՀ նախագահական ընտրություններին հաջորդած Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հանրահավաքների ժամանակ Ազատությանհրապարակում հնչեցվեց ԱԳ նախարարության 4 բարձրաստիճան աշխատակիցների հայտարարությունը, որինհետևեց նրանց հեռացումը պետական պաշտոններից: Համարելով իրենց աշխատանքային իրավունքներըոտնահարված` դիվանագետները դիմեցին դատարան` վերականգնվելու պահանջով: Անցյալ շաբաթ աշխատանքիցազատված պաշտոնյաներն անցկացրեցին մամլո ասուլիս, որի կապակցությամբ էլ դիմեցինք նրանց փաստաբան` "ԼեվԳրուպ" ընկերության ղեկավար ԼԵՎՈՆ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻՆ:


-Պրն. Բաղդասարյան, ինչքանով մեզ հայտնի է, պետական աշխատանքի գտնվող անձինք իրավունք չունեն զբաղվելուքաղաքականությամբ: Իսկ Ձեր պաշտպանյալներն, ըստ էության, զբաղվել են ներքաղաքական գործերով: Ի՞նչն եքԴուք այդ գործում վիճարկում:
-Նախ ասեմ, որ քաղաքականությունն ըստ էության դիվանագետների գործն է: Միանշանակ դիվանագետները պետք է զբաղվեն պետական քաղաքականությամբ` այն քաղաքականությամբ, որը պետությունն է իրականացնում: Իսկ ինչ վերաբերում  է ներքաղաքական զարգացումներին, ինչ-որ կուսակցությունների, կազմակերպությունների շահերի համար գործունեություն կատարելու` այո, ոչ միայն դիվանագետները, այլ ընդհանրապես պետական պաշտոնյաներն իրավունք չունեն իրենց ծառայողական դիրքը, աշխատանքային միջոցներն օգտագործելու կուսակցությունների, հասարակական կազմակերպությունների շահերի համար:
Սույն դրվագով մենք մտել ենք դատական պաշպանության, քանի որ ես համոզված եմ, որ իմ վստահորդները չեն զբաղվել այդպիսի գործունեությամբ: Ավելին ասեմ, որ աշխատանքի հրամանում ֆիքսված է ընդամենը մի կետ. դա դիվանագիտական ծառայության մասին ՀՀ օրենքի այն իրավանորմն է, որը դիվանագետներին արգելում է զբաղվելու գործունեությամբ` ի նպաստ կուսակցությունների:
-Փաստորեն նրանք մեղավո՞ ր են:
-Ոչ, միանշանակ այդպես չի եղել: Իմ վստահորդները կատարել են հայտարարություն, որով իրենք միացել են իրենց գործընկերներին: Հայտարարության մեջ չկա մի կետ, մի դրվագ, որտեղից կերևա, որ վերջիններս կատարում են գործողություն` ի շահ կուսակցության կամ որևէ քաղաքական գործչի:
-Բայց պրն. Բաղդասարյան, մենք լսել ենք այդ հայտարարությունը, և դրա կոնտեքստն այն էր, որ նրանք միանում ենայն դեսպաններին, ովքեր միացել են Լևոն Տեր-Պետրոսյանին:
-Միանշանակ, այդպես չէ: Իմ վստահորդների հայտարարության մեջ չկա որևիցե մի կետ, որով երևա, որ վերջիններս միանում են քաղաքական մի գործչի կամ քաղաքական կուսակցության գիծ են տանում: Իմ վստահորդները միացել են Արտաքին գործերի նախարարության իրենց գործընկերների հայտարարությանը` ձեր հիշատակած չորս դեսպանների, արտաքին գործերի նախարարի  և նրա տեղակալի հայտարարությանը:
-Բայց չէ՞ որ այդ հայտարարությունները հակադիր էին:
-Իմ ունեցած ինֆորմացիայով դիվանագետներից ոչ մեկը` այդ թվում Վարդան Օսկանյանը, ինչպես նաև չորս դիվանագետները երբևիցե ոչ մի կուսակցության, քաղաքական գործչի չեն հարել, չեն սատարել: Արտաքին գործերի նախարարը մտահոգություն է հայտնել տիրող իրավիճակի կապակցությամբ, նույն կերպ իրենց մտահոգությունն են հայտնել այդ չորս դեսպանները: Իմ վստահորդներն ընդամենը միացել են իրենց գործընկերներին:
-Բայց չէ՞ որ այս հայտարարությունը հնչեցվել է Ազատության հրապարակում լևոնականների կողմից, և նրանք այսհայտարարությունը ներկայացրեցին, որպես արտգործնախարարության մի շարք ղեկավար աշխատողներիաջակցություն:
-Թե ինչու է հնչել Ազատության հրապարակում այդ ձևի մեկնաբանմամբ, դա հարցի մի կողմն է: Իրավական հարթության վրա ես վստահ եմ, որ այդ հայտարարության մեջ չկա մի դրվագ, որով իմ վստահորդները սատարել են կամ սատարում են ինչ-որ կուսակցության կամ ինչ-որ քաղաքական լիդերի, նախագահի թեկնածուի:
Այլ խնդիր է, որ Ազատության հրապարակում կամ միգուցե մամուլում դա այլ ձև է մեկնաբանվել: Նման դեպքում արտաքին գերատեսչության ղեկավարն ուղղակի պարտավոր է և դա օրենքի պահանջն է գրավոր բացատրագիր վերցնելու, որից հետո կարող էր իր դիրքորոշումը հայտնել նույն լրատվության միջոցներում և այլ վայրերում, որտեղից ակնհայտ կդառնար հասարակության համար, թե դիվանագետները կոնկրետ ինչ հայտարարություն են արել և ինչին էր այն վերաբերում:
Փաստորեն ստացվում է, որ հայտարարություն է կատարվում, որը օրենքով սահմանված կարգով է եղել, դրանից հետո ինչ-որ տեղ մեկնաբանվել է այլ կերպ և դրա հիման վրա մարդկանց ազատել են աշխատանքից: 
-Մեզ հայտնի է, որ հայտարարություն կատարած դիվանագետները բարեկամական կամ այլ կերպ կապված են Լ.Տեր-Պետրոսյանի հետ: Արդյո՞ք դա չի ազդել ինչպես հայտարարության շարժառիթների, այնպես էլ հասարակությանկողմից դրա ընկալամանը
-ՀՀ յորաքանչյուր քաղաքացի, բնականաբար, նախագահական ընտրությունների ժամանակ ունեցել է իր համակրանքը որևէ թեկնածուի նկատմամբ: Բայց պետական ծառայողը, առավել ևս դիվանագետը, ուղղակի պարտադրված է տանելու այն գիծը, որը կա պետական ծրագրում: Տվյալ դեպքում իմ վստահորդները տարել են այդ գիծը, և իրենք այսօր չեն հրաժարվում այդ պետական ծրագրից:
Իմ վստահորդներից լրատվության վարչության պետը վերջերս պաշտոնապես հայտարարեց, որ նա կիսել է և կիսում է այն պետական գործերը և ներքաղաքական մոտեցումը, որը կատարել են և կատարաում են պետական այրերը: Տվյալ դեպքում, նրանք այդ պետական ծրագրի կրողներն են հանդիսանում: Իսկ եթե ինչ-որ մեկը համակրում է կամ ինչ-որ մեկի բարեկամն է, դա հարցի այլ կողմն է:
Աշխատողը ճորտ չէ, աշխատողը ստրուկ չէ: Աշխատողն ունի կարծիք և այն հայտնելու իրավունք: Այս գործով, ես միանշանակ կարծում եմ, որ իմ վստահորդներն օրենքի դրույթ չեն խախտել:
Ավելացնեմ նաև, որ իմ վստահորդներից մեկը, բացի Լևոն Տեր-Պետրոսյանի զարմիկը լինելուց` պրոֆեսիոնալ դիվանագետ է, որը մինչև աշխատանքի վերջին պահը կատարել է գործողություններ ի շահ իր երկրի, որոնք օրենքին չեն հակասել: Այստեղ մենք չենք քննարկում, որպես քաղաքացի, նա ում է իր ձայնը տվել: Մենք այստեղ նայում ենք հետևյալ դրվագը, որ ՀՀ-ում գործող Սահմանադրության և օրենքների համաձայն, Լևոն Տեր-Պետրոսյանի զարմիկը չի կատարել գործողություն, որը կարող էր աշխատանքից հեռացնելու հիմք հանդիսանալ:
-Այդ դեպքում ինչո՞ւ հենց իրենք չփորձեցին մամուլի, ԶԼՄ-ների միջոցով հերքել ստեղծված տպավորությունը:
-Ցավոք սրտի, այդ հնարավորությունն իմ վստահորդներին չընձեռվեց: Հայտարարությունից անմիջապես հետո վերջիններիս ազատել են աշխատանքից, զրկել են գրավոր բացատրության իրավունքից, բայց նրանք իրենց պաշպանության իրավունքը գտել են դատարանում: Նախորդ շաբաթ մամլո ասուլիսում իմ վստահորդները հայտարարեցին, որ իրենք երբևիցե որևէ կուսակցության չեն սատարել, որը, կարծում եմ բացահայտ հերքում էր:
-Եվ մեկ հարց ևս, պրն. Բաղդասարյան, Դուք վերջին շրջանում կարծես թե քաղաքականացված գործերի եքմասնակցում. երբ որ աշխատանքից ազատվում են մարդիկ, այսպես ասած, քաղաքականացված նրբերանգներով: Մինչայդ էլ հաղթանակ եք տարել Հովհաննես Գալաջյանին և Գեղամ Գրիգորյանին աշխատանքի վերականգնելու գործում:Ձեր մոտ դա արդեն նեղ մասնագիտական ուղղվածությո՞ւն է դառնում:
-Ես հարգում եմ մեր երկրի պետական ինստիտուտները և հպարտ եմ, որ աշխատում եմ երկրում, որը իմ հայրենիքն է: Բայց երբ խախտվում է երկրի քաղաքացու իրավունքը` իմ մասնագիտական պարտքն է կանգնել այդ քաղաքացու կողքին: Դուք հիշատակեցիք հարգելի անձնավորությունների անուններ` Հ.Գալաջյանին, Գ.Գրիգորյանին, որոնք հայտնի են հասարակության մեջ իրենց աշխատանքային անցյալով: ՍԻՄ կուսակցության հետ կապված եղել են նաև այլ խնդիրներ, ես պաշտպանել եմ Հ. Բաբուխանյանի շահերը: Եվ հավատացնում եմ ձեզ այն դրվագով, որտեղ տեսնում եմ, որ խախտված է տվյալ քաղաքացու իրավունքը, միանշանակ իմ պարտքն եմ համարում կանգնել իր կողքին:
Եվ տվյալ դեպքում, ես կարծում եմ, որ ոչ թե քաղաքանացված է տվյալ գործառույթը, այլ` զուտ իրավական հարթության վրա է այն գտնվում: Եվ պաշպանելով տվյալ քաղաքացու իրավունքները և հասնելով որոշակի արդյունքի` բնականաբար, կարծում եմ, մեկ քար ավելացվում է այդ պետական ինստիտուտի կայացման, հզորացման ուղղությամբ:
-Հիմա քաղաքական բանավեճ է գնում, որ Հայաստանում մարդու իրավունքները նահանջում են և վտանգ է ստեղծվելիրավական դաշտում` զանգվածային ոտնահարումների առումով: Դուք` որպես իրավաբան, ինչպե՞ս կգնահատեքստեղծված իրավիճակը:
-Անկեղծ ասած, ես հիացած չեմ մարդու իրավունքների պաշպանությամբ: Ավելին` մտեք ցանկացած պետական հիմնարկ և կտեսնեք` ինչպես են խախտվում մարդու տարրական իրավունքները, բայց ես հակված չեմ նրան, որ Հայաստանում տիրում է բռնապետություն, ինչպես նաև հակված չեմ, որ մարդու իրավունքները Հայաստանում նահանջ են ապրում: Օբյեկտիվ լինելու համար, եթե համեմատական անցկացնենք 10-15 տարի առաջվա իրավիճակի հետ, ես միայն դրական առումով կարող եմ ասել, որ մարդու իրավունքների խախտման հետ կապված, իմ կարծիքով, 10-15 առաջ ավելի շատ էին խախտումները, քան այսօր:
ԶԱՐՈՒՀԻ ԲԱԲՈՒԽԱՆՅԱՆ

 

Երևի շատերը հիշում են ս.թ. փետրվարի 20-ին հեռուստաալիքներով ցուցադրված այն ահավոր կադրերը, թե ինչպեսբարբարոսաբար ջարդվում են "Իրավունք" թերթի խմբագրության դռները: Դրանից հետո իրենց աշխատավայր թույլչտվեցին մտնել թերթը շուրջ 20 տարի առաջ հիմնադրած և այս տարիների ընթացքում մեծացրած, փայփայած ուկայացրած մարդկանց` գլխավոր խմբագիր Հովհաննես Գալաջյանին, տնօրեն Գեղամ Գրիգորյանին և մի ամբողջկոլեկտիվի` ավելի քան 20 հոգու:
Ըստ էության, այն ժամանակ "Իրավունք" թերթը փակվեց, քանի որ թերթը կնիքը չէ, թուղթը չէ, օֆիսը չէ, այլ կոլեկտիվն է և եթեմեկ ակնթարթում 20 տարվա կոլեկտիվը գրեթե ամբողջությամբ փոխարինվում է այդ թերթի հետ կապ չունեցող մարդկանցով,ապա թերթը մեռնում է, և նրա տեղը զբաղեցնում է, լավագույն դեպքում, նրա արտաքին նմանակը: Այսպես էլ եղավ, սակայնդրան չհամաձայնվեցին Հ. Գալաջյանը և Գ. Գրիգորյանը, որոնք մի ամբողջ կյանք` 20 տարի էին դրել "Իրավունքի" մեջ: Նրանքդիմեցին դատարան, որը դեպքից ուղիղ 9 ամիս անց` նոյեմբերի 20-ին, վերականգնեց նրանց իրավունքները: Դատարանումհայցվորներին ներկայացնում էր "Լեվ Գրուպ" իրավաբանական գրասենյակի ղեկավար, փաստաբան Լևոն Բաղդասարյանը, որինխնդրեցինք մեկնաբանել դատարանի կայացրած վճիռը:
- Ըստ էության, Երևան քաղաքի Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանը 2007 թվականի նոյեմբերի 20-ին վճռեց Գեղամ Գրիգորյանի և Հովհաննես Գալաջյանի հայցը բավարարել և Հովհաննես Գալաջյանին վերականգնել "Սահմանադրական իրավունք միության" կուսակցության "Իրավունք" պաշտոնաթերթի գլխավոր խմբագրի պաշտոնում, իսկ Գեղամ Գրիգորյանին վերականգնել "Իրավունքի" տնօրենի պաշտոնում: Միաժամանակ պարտավորեցրեց գործատուին վճարել նրանց միջին աշխատավարձը: Կարծում եմ, հայցը հիմնավոր էր, և Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանը, որի նախագահող դատավորը Գայանե Կարախանյանն էր, ըստ էության, իրականացրեց արդարադատություն, աշխատանքից ապօրինի ազատելուց հետո վերականգնվեց արդարությունը և վերջիններս վերականգնվեցին իրենց զբաղեցրած պաշտոններում:
- Պարոն Բաղդասարյան, ասացիք, որ արդար վճիռ կայացվեց այս անգամ: Նույնիսկ առաջադեմ թերթերից մեկը վճիռըմեկնաբանեց որպես պատմական վճիռ: Դուք ինչո՞վ եք բացատրում, օրինակ, ինչո՞ւ նախկինում չէին եղել նմանարդար վճիռներ նույն թերթի և այդ կուսակցության հետ կապված:
- Այո, ես ընդունում եմ տվյալ հանգամանքը: Կարծում եմ, ոչ թե խնդիրը կայանում էր ՍԻՄ կուսակցության և ՍԻՄ կուսակցության պաշտոնաթերթի աշխատակիցների մեջ, ըստ էության, ես ավելի եմ սա գլոբալացնում և հարցը դիտում եմ աշխատող-գործատու հարթության մեջ: Փաստորեն, ըստ էության աշխատողի իրավունքը խախտվել էր, և արդարացիորեն դատարանը վճիռ կայացրեց ի նպաստ աշխատողի և պարտավորեցրեց գործատուին հարգելու աշխատողին և աշխատողի իրավունքները: Ինչ վերաբերում է հարցադրման երկրորդ մասին, որը վերաբերում է ՍԻՄ կուսակցության վերաբերյալ նախկինում կայացրած գործընթացներին, որոնք տեղի են ունեցել իրավական հարթության վրա դատական տարբեր ատյաններում, այո, տեղյակ եմ, և ինքս էլ մասնակից եմ եղել այդ գործընթացներին: Ուղղակի ենթադրում եմ, որ դատարանն այն տեղը չէր, որ պետք է անրադառնար կուսակցության գործառույթներին, և ինչու չէ, այն մի փոքր քաղաքականացվեց: Սույն գործառույթով ևս, կարծում եմ, պատասխանող կողմը փորձում է քաղաքականացնել` դատական պրոցեսի ընթացքում ներգրավելով սույն վեճի մեջ նաև Հայկ Բաբուխանյանին, որը հարցի հետ ընդհանրապես առնչություն չուներ և չէր կարող կապ ունենալ, որովհետև հարցը վերաբերում էր աշխատողի իրավունքների խախտմանը: Բայց ի պատիվ դատական համակարգի` այն զերծ մնաց քաղաքականացնելուց և, ըստ էության, կարծում եմ, կայացրեց արդար վճիռ:
- Պարոն Բաղդասարյան, այդ վճռում դատարանը նշել է, որ աշխատանքային օրենսգրքի 5 հոդված էր խախտվել: Ձերպրակտիկայում նման զանգվածային խախտումներ եղե՞լ են:
- Չեմ կարող համադրել այլ գործառույթների հետ, բայց սույն քաղգործը արտառոց էր: Այս դրվագով կան հանրահայտ փաստեր, որոնք ապացուցման ենթակա չեն: Օրինակ, յուրաքանչյուր անձնավորություն, որ ընթերցում է մամուլը, լավ գիտի, թե Հովհաննես Գալաջյանը որ թերթի ակունքներում է կանգնած եղել, և "Իրավունք" թերթը նաև Հովհաննես Գալաջյանի և իր համախոհների շնորհիվ է կայացել որպես Հայաստանի լավագույն թերթերից մեկը: Բացի դրանից, բավական է բացել "Իրավունք" թերթի շուրջ 20 տարիների ընթացքում տպագրված ցանկացած համար և կարդալ գլխավոր խմբագրի անուն-ազգանունը: Սույն դրվագով անհեռանկարային է վիճարկել դատարանում ուղղակի փաստեր, նաև փորձել ապացուցել մի բան, որն ապացուցման ենթակա չէ: Ըստ էության` Կենտրոն և Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանը` Գայանե Կարախանյանի նախագահությամբ, արդար դատավճիռ կայացրեց և ըստ էության դրվեց հետևյալ գործառույթի հիմքը, որ աշխատողը ստրուկ կամ ճորտ չէ և իրավունք ունի, և այդ իրավունքները պաշպանվում են մեր սահմանադրությամբ և մյուս օրենքներով:
- Իսկ կարելի՞ է այդ վճռից եզրակացնել, որ Հայաստանում պետությունը սկսում է պաշտպանել լրագրողներիաշխատանքը:
- Կարծում եմ` այո, դրա լավագույն ապացույցը դատական այդ ակտն էր, որտեղ պաշտպանվեց լրագրողական ոլորտի աշխատողների իրավունքը, որն ամրագրված է մեր օրենքով և սահմանադրությամբ:
- Բացի Հ. Գալաջյանից և Գ. Գրիգորյանից, ևս 20 մարդ զրկվել էին իրենց աշխատանքից: Նրանք նո՞ւյնպես իրավունքունեն դիմելու իրենց ոտնահարված իրավունքները վերականգնելու համար:
- Այո, դա աշխատողի իրավունքն է: Եթե գտնում է, որ այդ դրվագով խախտված է իր իրավունքը, ապա օրենքով չարգելված ցանկացած միջոցով կարող է պաշտպանել իր իրավունքները, դրանցից մեկն էլ դատական պաշտպանությունն է:
- Ըստ լուրերի, պարտված կողմը դիմել է վերաքննիչ դատարան բողոքով: Ի՞նչ եք կարծում, արդյո՞ք իրավական հիմքունեն նրանք, որ դիմում են այդ քայլին:
- Դա պատասխանող կողմի իրավունքն է, բողոքարկելու առաջին ատյանի վճիռը վերաքննիչ դատարանում: Բայց կարծում եմ, որ Հ.Գալաջյանի և Գ.Գրիգորյանի իրավունքը խախտված է, և վերջիններս պետք է վերականգնվեն իրենց նախկին պաշտոններում:
- Ի՞նչն էր պատճառը, որ իրավական հարթության մեջ կարծես թե ՍԻՄ գործը ունեցավ այսպիսի անկանխատեսելի ևձգձգվող հետևանքներ:
- Կարծում եմ, որ տարվա սկզբին կայացված նախորդ դատական ակտը, որը վերաբերում էր կուսակցության ներքին գործառույթներին, ըստ էության ՍԻՄ կուսակցությունը նախագահի գլխավորությամբ ի կատար ածեց: Դրանց հետո դատական ատյանների կողմից տրված այդ վճռի պարզաբանումը և բուն դատարանի վճիռն ըստ էության իրարից տարբերվում են: Գտնում եմ ՍԻՄ կուսակցության այդ գործառույթը, որը վերաբերում էր ներկուսակցական խնդիրներին, ենթակա է լուծման կուսակցությունների օրենքով և կանոնադրությամբ, որն, իմ կարծիքով, ի վերուստ կատարված էր; Դատական ատյաններն անրադարձան մի հարցի ու կայացրեցին վճիռ, որը, իմ կարծիքով, անարդար էր:
- Դուք նաև ՍԻՄ նախագահ Հայկ Բաբուխանյանի պաշտպանն եք հայտնի "տրյապկայի" գործով, որտեղԲաբուխանյանը, ըստ շատերի համոզման, անարդար մեղադրվել էր Խաչատրյանին իբր վիրավորանք հասցնելուհամար: Այսօր էլ հակառակ գործընթացն է, երբ Խաչատրյանն է ամբաստանյալի կարգավիճակում հայտնվելդատարանի առաջ` պատասխան տալու ս/թ. փետրվարի 8-ի դեպքերի առնչությամբ, երբ ՍԻՄ գրասենյակը գրոհելուցհետո հարվածել է Բաբուխանյանին: Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք այս գործի ընթացքը:
- Ասեմ, որ սույն քրեական գործն ինձ համար անհայտ պատճառներով, բաժանվեց երկու մասի. ստեղծվեց մի իրավիճակ, որտեղ սույն քրեական գործով մի դրվագով մեղադրանք է առաջադրվում իմ պաշպանյալ Հայկ Բաբուխանյանի նկատմամբ և նույն գործով, հաջորդ դրվագով, մեղադրանք է առաջադրվում Հրանտ Խաչատրյանի նկատմամբ: Նախ, ցավում եմ, որ սույն հարցը բերվեց իրավական հարթություն: Կարծում եմ, սա այն հարցն էր, որ արտադատրանական կարգով պիտի կարգավորվեր, բայց այս դրվագով ստացվեց մի հետաքրքիր իրավիճակ: Հրանտ Խաչատրյանի կողմից վիրավորանք և ընդհուպ հարված է հասցվում իմ պաշտպանյալին: Դրանից հետո, բնականաբար, իմ պաշտպանյալը քաղաքական դիրքորոշում է արտահայտում և տալիս է քաղաքական գնահատական մեկ այլ քաղաքական գործչի` Հ. Խաչատրյանի գործողությունների նկատմամբ, և, չգիտես ինչու, մոռանալով դրան նախորդած հարվածի և վիրավորանքի մասին, նախ մեղադրանք են առաջադրում Հ.Բաբուխանյանի նկատմամբ: Իսկ այսօր էլ այդ դրվագով արդեն մեղադրանք է առաջադրված Հրանտ Խաչատրյանի նկատմամբ: Ենթադրում եմ, որ հարվածի պահով պետք է մեղադրանք առաջադրել, իսկ մնացյալ մասը, դրան անմիջապես հետևած Հ. Բաբուխանյանի քաղաքական գնահատականն էր քաղաքական գործչի կատարած գործողությունների նկատմամբ:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

ԽՄԲԱԳՐՈՒԹՅԱՆ ԿՈՂՄԻՑ. Հիշեցնենք, որ ս.թ. փետրվարի 20-ին "Իրավունքի" խմբագրությունը գրավելուն նախորդել էր "Իրավունքի" վրա մի գրոհ ս.թ. փետրվարի 8-ին, որը ետ էր մղվել, սակայն որի ընթացքում այն ժամանակ ԱԺ պատգամավորՀրանտ Խաչատրյանը, թափահարելով իր պատգամավորական վկայականը, դրանով հարված հասցրեց թերթի պահպանությանաշխատակցի երեսին, իսկ երբ ոստիկանության աշխատակիցների հետ ներս մտավ գրասենյակ, վստահ լինելով, որ այդ պահինպատասխան չի ստանա, հարվածեց նաև ՍԻՄ նախագահ Հայկ Բաբուխանյանին և, օգտվելով շուրջ 20 ոստիկաններիներկայությունից, դուրս ճողոպրեց, ապա հպարտորեն հայտարարեց, որ իր մոտ "լավ ստացվեց": Այդ սադրիչ գործողություններինՀ. Բաբուխանյանը տվեց գնահատականներ, այդ թվում Հ. Խաչատրյանի հասցեին հնչել էր "տրյապկա" բառը, որի համարոստիկանությունը նրան մեղադրանք առաջադրեց, և ծնվեց հայտնի "տրյապկայի" գործը, ըստ որի Հ. Բաբուխանյանըդատապարտվեց քր. օր-ի երկու հոդվածով: Վերջինս դատավճիռը բողոքարկեց վերաքննիչ դատարան, որտեղ ս.թ. նոյեմբերի 26-ինկսկսվի դատաքննությունը: